PROJEKT: Taran hydrauliczny.

Taran hydrauliczny / pompa impulsowa – to powszechnie wykorzystywane w Permakulturze urządzenie do pompowania wody, które nie wymaga zasilania z zewnętrznych źródeł energii (nie pobiera paliwa, ani energii elektrycznej do zasilania swojej pracy). Siłą napędową tego urządzenia jest grawitacja. Taran hydrauliczny czerpie energię bezpośrednio ze strumienia płynącej wody, którego niewielka część jest dzięki temu pompowana do, znajdującego się powyżej tarana, zbiornika magazynującego wodę (czyli wbrew statycznemu gradientowi ciśnień). Fenomenem, który wykorzystujemy do wzbudzenia pracy tarana wodnego, jest zjawisko tzw. uderzenia hydraulicznego.

W ramach eksperymentów prowadzonych przez Fundację TRANSFORMACJA oraz Polski Instytut Badawczy Permakultury przeanalizowaliśmy zagadnienia związane z budową i eksploatacją tarana hydraulicznego. Możliwości jego zastosowania w projektowaniu wydajnych, permakulturowych systemów produkcji żywności, a nawet produkcji energii elektrycznej, czy też pozyskiwania energii cieplnej ze źródeł odnawialnych, wydają się godnym uwagi polem badawczym.

Podczas drugiego eksperymentu, sprawdzona została wysokość na jaką jest w stanie pompować wodę nasz model tarana hydraulicznego. Zmierzona została również wydajność urządzenia. Wysokość na którą został zawieszony zielony wąż wynosiła 10 m. Wydajność urządzenia to około 4 m sześciennych na dobę.

Często dostaję pytanie, czy taran hydrauliczny może sprawnie działać pod wodą? Podczas kolejnego eksperymentu przeprowadzonego na terenie Polskiego Instytutu Badawczego Permakultury uzyskałem całkiem ciekawe wyniki. Rezultaty moich badań, zarejestrowała nasza kamera.

 

PROJEKT: Taran hydrauliczny – eksperyment 0.1

Poprzedzające eksperyment 1, wcześniejsze próby uruchomienia modelu tarana hydraulicznego. Materiał przedstawia pierwsze próby „strojenia” tarana i określenia najbardziej optymalnego „pulsu” tego urządzenia, przekładającego się na siłę i wydajność tłoczenia wody.

PROJEKT: Taran hydrauliczny – eksperyment 0.2

Inny niż w przypadku eksperymentu 1 i eksperymentu 2 jest również układ zaworów. Są one ustawione równolegle, co w mojej ocenie funkcjonuje nieco gorzej niż w przypadku ustawienia prostopadłego. Spora część energii tzw. uderzenia hydraulicznego, przy ustawieniu równoległym, wytracana jest poprzez tarcie na kolanie doprowadzającym wodę do zaworu numer 2.

PROJEKT: Taran hydrauliczny – eksperyment 0.3

Regulując dopływ wody do tarana, można ustalać równowagę pulsowania na tzw. biegu jałowym tarana (występuje pulsowanie, ale nie jest ono na tyle silne aby pompować wodę).


Autor: Łukasz Nowacki